مسجد کبود (به ترکی: گوی مچید) از بناهای تاریخی تبریز است.
این مسجد بنا به کتیبه سردر آن در سال ۸۷۰ هجری قمری و ۱۴۶۵ میلادی و در زمان سلطان جهانشاه مقتدرترین حکمران سلسله قرهقویونلو و به دستور دختر او – صالحه خانم – بنا شدهاست. تنوع و ظرافت کاشی کاری و انواع خطوط به کار رفته در آن و بخصوص به دلیل رنگ لاجوردی کاشیکاریهای معرق آن سبب شدهاست که به «فیروزهٔ اسلام» شهرت یابد.
زلزله سال ۱۱۹۳ هجری قمری آسیب فراوان به مسجد زد و گنبدهای آن فرو ریخت و این مجموعه زیبا جز سردری شکسته و چند جرز، پایههای شبستان، و سنگهای مرمر باقی نماند. تعمیرات و دوبارهسازی مسجد به منظور حفاظت و بازسازی بخشهای باقیمانده شامل طاقها و پایهها از سال ۱۳۱۸ آغاز شد و در 1355 کارهای ساختمانی آن به اتمام رسيد باز سازی گنبد اصلی که سخت ترين قسمت کار ساختمانی بود توسط مرحوم استاد رضا مماران بنام انجام شد. هنوز کار بازسازی کاشیکاری داخلی و خارجی ادامه دارد.
کاشیکاری
سردر اصلی این مسجد که با کاشیکاریهای معرق تزئین شده است، کتیبهای دارد به خط رقاع که به سال ۸۷۰ (قمری) نصب شده است. این کتیبه و دیگر کتیبههای سردر مسجد به خط نعمتالله البواب خوشنویس مشهور سده نهم است و سرکاری و نظارت بر ساخت آن با عزالدین بن ملک قاپوچی بودهاست.
عکس از حمید رضا طالبی
http://artnik.blogfa.com
