در فراز و نشیب زمهریر

و خدا مهربان است :

آنگاه که در سینه برهوت درختی در خاک سرد ریشه دواند و قد کشید نشانی بود از قدرت خدا که هر چه بخواهد می شود .

درختانی که در زیر سایه شان بنشینی و خسته گی را از تن بیرون کنی .

به فراز و نشیب زمهریر نگاه کن هر گوشه اش تو را می خواند به اینکه ایمان بیاوری خواستن توانستن است و خدا هیچ چیزی را از تو دریغ نکرد و نمی کند . مگر او نبود که در زیر پای اسماعیل زمزم را در صحرای مکه خلق کرد . پس هر کاری را از او بخواه اگر از اعماق وجودت نشات بگیرد تو برگزیده خواهی بود و خداوند به برگزیده ها نظر خواهد کرد .

و کوه استوار و پابرجا همواره می نگرد بر آنچه که نامش فرسایش و مظلومیت خاک است .

همه اینها و این سخنان از ذهنم می گذشت و نمی دانستم چه کنم . دوست من گاهی یادم می رود که زندگی شهرنشینی را دریابم و لذت ببرم از شلوغی و هیاهو . گاهی یادم میرود در ترافیک ماشینها لذت ببرم از گرمای سوزان آفتاب و صدای بوق ماشینها و کلافه و سردر گم به دنبال گرفتاریهای روزمره ای بگردم که تمام آنها حاصل شهرنشینی است . گاهی یادم میرود زندگی در شهر برایم خوش نامی است و من می توانم هر روز و هرشب به تقلید از بیگانگان بپوشم و بخورم و به دیگران فخر فروشی کنم و یا وقتی نداشتم و نتوانستم دچار بیماری اپیدمی افسردگی شوم و کم کم کارم به آلزایمر بکشد . آری گاهی یادم میرود دنیا دو روز است و بهتر است آن دو روز هم خودم را غرق در کار هایی بکنم که تاب زندگی و خرج و مخارج شهرنشینی و چشم و هم چشمیم تکمیل شود . یادم میرود ایران فقط تهران است و مدتی است دوست تهرانیم پیگیر حق من است و من خودخواه و بی کار می نشینم و به دنبال ظواهر زندگی رنگ می زنم صفحه سفید کاغذ را .

و خدا مهربان است او مرا خلق کرد تا به کمال برسم و به سویش باز گردم و من چه امانت دار خوب و چه بنده مخلصی هستم که آن هنگام که به سوی او میروم جسم خاکیم را هم آنقدر آزار داده ام که کلافه و سرگردان از من شکایت خواهد کرد برای روحی که در هیاهوی زندگی ماشینی رنگ آرامش ندید چه ها کردم و برای جسمم چه خسارتها وارد کردم .

سکوت -آرامش -تفکر را در هر کجا که فکرش را کنید جستجو کردم اما دریغ و افسوس ………

زمهریر و سکوتش مرا به سوی خود می خواند . گر چه او از من نیز رنجورتر و خسته تر است . و ای خدای مهربان ………

…………………

عکس :دکتر امیر احمدزاده